فرهنگ و ارتباطات

تلویزیون
نویسنده : حسین سرفراز * مطالعات فرهنگ و ارتباطات - ساعت ۱٠:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۸/٥
 

سیاست بازنمائی منبر  1/                             حسین سرفراز

به بهانه ی مرور ماموریت های سیاسی اجتماعی رادیو و تلویزیون ایران پیش و پس از انقلاب

مبنای گفتار ، گزارش جامع ژیلا سازگار از رادیو و تلویزیون ملی در 1355و اکنون سازمان صدا و سیماست

در بیان ماموریت های سیاسی اجتماعی رادیو و تلویزیون، و پیش بینی نقش های آینده ی این رسانه ها، هرچند می توان از اصول کلی و جهانی و پیش فرض های بسیاری که درباره ی نقش و تاثیر آن ها آمده است، بسیار یاد کرد.از خاطر نمی توان برد که رادیو و تلویزیون در اجتماع ایران اساس و بنیانی دگرگون ماموریتی خاص و شاید از جهاتی بسیار متفاوت با سازمان های مشابه جهانی دارند.اساسنامه ی سازمان در شمارش ماموریت ها و وظایف رادیو وتلویزیون به حفظ منافع ملی اشاره می کند.تشخیص این منافع و کوشش در راه تامین کامل آنها مسئولیت بزرگ این سازمان به شمار می رود و در این راه شناخت های اولیه تعمق در شناخت ها، تعیین راهبردها و اندازه گیری و سنجش نتایج بی شک از واجبات است.اصول کلی و جهانی بر آن است که یک وسیله ارتباط جمعی قدرت عظیمی در سیاسی کردن توده ها دارد، بهمان اندازه که می تواند خطوط و رشته های ارتباط مردم را با سیاست قطع کند و نیروهای فعال آنها را عقیم بگذارد.حساسیت کار در آگاهی چگونه بدست گرفتن و چگونه بکاربردن این سلاح کاریست.

با آگاهی از این اصل که جمعیت هر کشوری در واقع ذخایر فکری، انسانی، اقتصادی و دفاعی آنرا تشکیل می دهد، کشور ایران امروز به هر واحد این نیرو نیازمند است و نمی تواند در برابر خطر سکون و بی تفاوتی و عدم مشارکت عمومی بی اعتنا بماند.برانگیختن نیروهای خفته و ساکن اجتماع، جلب مردم به مشارکت در امور عمومی، نظیر امور شهری، رفاهی، فعالیت های اقتصادی، انتخابات و دیگر فعالیت های سیاسی در جهت حفظ و پاسداری نظام از نخستین ماموریت های رادیو وتلویزیون ایران است.

حاشیه / باید خواننده بدین مطلب توجه داشته باشد که رسانه تنها ابزاری در دست حاکمان و مالکان رسانه است، بنابراین مفهوم نظام در ماموریت رادیو و تلویزیون ایران در دوران پیش از انقلاب به معنای نظام شاهنشاهی و مشروطه ایرانیست و در دوران پس از انقلاب، نظام جمهوری اسلامی را تداعی گرست.لکن آنچه که باقی و تداوم می یابد همان وظیفه ی نگاهداشتیست که بر عهده ی رسانه ی حکومتی است.

رادیو و تلویزیون ایران با آگاهی کامل از قدرت، و نفوذ، ابزار و روش های کار خود اجرای این ماموریت های اساسی را در پیش گرفته است: بررسی اعتقادات اولیه، ایجاد دگرگونی های لازم و ضروری در این اعتقادات و آفرینش پاره ئی ارزش های نو به منظور آماده ساختن زمینه های پیشروی و تکامل، سرکوبی افکار و اندیشه های مخالف و ناهماهنگ با سیاست حاکم در ایران.

حاشیه/ سرکوبی افکار طبق گزارش سال 1355 رادیو وتلویزیون ملی ایران از ابزارهای در دست رسانه تلقی شده است تا اساس ماموریت که حفظ حکومت باشد، چرا که رسانه ی ملی ذاتا حکومتی است و نه ملی، پایدار بماند.سرکوفت و سرکوبی رسانه ها از راه کاربست ایدئولوژی و ایجاد و تقویت بلوک هژمونیک در برابر جبهه ی روشنگری قرار می گیرد و از این باب رسانه ها جزو دستگاه های ایدئولوژیک دولت قلمداد خواهند شد.از دیگر سو زمینه های پیشروی و نوسازی چیزی جز مدرنیزاسیون بی فرهنگ ای نیست که تلویزیون و بدنبالش رادیو ملی به فرمی پارودیک و مضحک از سرمایه داری متاخر غرب علم کرده اند و بر عرفی کردن/ دنیوی کردن زندگی ایرانیان مسلمان دامن زنند و دنباله اش همچنان در سیاست خودناخواسته ی رسانه های جمعی ایرانی هویداست.


 
comment نظرات ()